25 Şubat 2020, Hicrî 1 Receb 1441, Üç Aylar’ın başlangıcıdır. Bu münâsebetle Regâib Geceniz ve Üç Aylar’ınız şimdiden mübârek olsun.

22.02.2020  tarihli derste tavsiye edilen, Şuhûr-u Selâse’de (Üç Aylar’da) yapılması gerekenlerden bazıları:

-  Receb Ayının ilk üç gününü (Salı Çarşamba ve Perşembe) günlerini oruçlu geçirmek. Diğer zamanlarda da gücümüz dâhilinde Pazartesi ve Perşembe günleri veya haftada bir veya ayda üç gün oruç tutmaya gayret etmek. Receb ve Şaban aylarında nafile oruç tutmak, çok faziletli olduğunu unutmamak.

-  Diğer zamanlara göre daha çok oruç tutmak.

-  Üç Aylar  müddetince her gün kelime-i tevhîdi bin defa söylemek. Selef-i salihînin tatbikatı var. Âdât-ı İslâmiyye’dendir.

-  Daha çok Kur'an-ı Kerim okumak. (Üç Aylar’da her harf-i Kur’anînin sevabının birden yüze, bine ve binlere çıktığını hatırdan çıkarmamak.)

-  Cevşenü’l-Kebîr’e devâm etmek.

-  Risale-i Nur’un tevhîd ve haşirle ilgili derslerini bu aylarda daha çok dikkatli ve mütefekkirâne okumak.

-  Gece namazı, teheccüd ve diğer ibadetlerimizi artırmak.

-  Namazlarımızı câmide, cemaatle, vaktin evvelinde, ta’dîl-i erkâna riâyet ederek, huşû’ içinde kılmak.

-  Namaz tesbîhâtını asla ihmâl etmemek. (Kısa ve uzun tesbîhât).

-  Derslerde îmanî mes’eleleri müdakkikâne ve mütefekkirâne okumak ve mütalâa etmek. (Lâhika mektubları özeldir. Bu sebeble umumî derslerde tevhîd, haşir gibi imanî derslerin yerinde okumamak. Hususî, ara-sıra, ihtiyaç halinde okunabilir.)

-  İbâdeti, hayr u hasenâtı bu aylarda artırmak, fırsatı iyi değerlendirmek, tevbe edip, Ellah'tan af dilemek.

اَللّٰهُمَّ بَارِكْ لَنَا ف۪ي رَجَبَ وَشَعْبَانَ وَبَلِّغْنَا رَمَضَانَ

“Ellahım! Receb ve Şaban aylarını bize mübârek kıl ve bizi, Ramazan ayına ulaştır!”[1]

اَللّٰهُمَّ اِنَّكَ عَفُوٌّ تُحِبُّ الْعَفْوَ فَاعْفُ عَنّ۪ي

“Ellahım! Şübhesiz Sen, çok affedicisin, affetmeyi seversin, beni de affet.”[2]

Dualarını sünnet vechile devamlı okumak.

Cenab-ı Hak (cc), Üç Aylar’ın feyz ü bereketinden a’zamî derecede istifâde etmeyi cümlemize nasîb eylesin. Âmîn.

[1] Taberânî, el-Muʿcemü’l-Evsaṭ, IV, 189; Ebû Nuaym, VI, 269; Müsned, I, 259.

[2] Tirmizî, Deavât, 90. Bâb; Tirmizî, Dua, 5.